Een verduidelijking: Wanneer wij "de Zapatistas" (los zapatistas) zeggen, bedoelen wij vaak niet de mensen, maar de Zapatistavolkeren. En als we "de Zapatistas" (las zapatistas) gebruiken, bedoelen we niet de vrouwen, maar de Zapatistagemeenschappen. Dus je zult die "sprong" van het geslacht in ons taalgebruik vinden. Als we het over geslacht hebben, voegen we altijd "anders" toe om te wijzen op het bestaan en de strijd van hen die noch man noch vrouw zijn (en die we door onze onwetendheid over het onderwerp niet kunnen benoemen - maar we zullen leren om alle verschillen te benoemen).

(Bron: Enlace Zapatista, vertaling globalinfo.nl)

-*-

Nu, het eerste wat je moet weten of begrijpen is dat de Zapatistas, als we iets gaan doen, we ons eerst op het ergste instellen. Wij gaan uit van een mislukking en, omgekeerd, bereiden wij ons voor om die onder ogen te zien of, in het beste geval, te vermijden.

We stellen ons bijvoorbeeld voor dat we worden aangevallen, de gebruikelijke slachtpartijen, genocide verkleed als moderne beschaving, totale uitroeiing. En we bereiden ons voor op die mogelijkheden. Wel, op 1 januari 1994, stelden we ons geen nederlaag voor, we namen het als een zekerheid aan.

Hoe dan ook, misschien helpt dit u te begrijpen waarom we aanvankelijk verbaasd, aarzelend en onthutsend geïmproviseerd waren toen we, na veel tijd, werk en voorbereiding op de ondergang, ontdekten dat... we leefden.

Het is vanuit dit scepticisme dat onze initiatieven zich ontwikkelen. Soms klein, soms groter, allemaal uitzinnig, zijn onze oproepen altijd gericht tot "het andere", dat wat buiten onze dagelijkse horizon ligt, maar wat wij erkennen als iets wat noodzakelijk is in de strijd om het leven, dat wil zeggen, in de strijd om de mensheid.

In dit initiatief of weddenschap of delirium of onredelijkheid, bijvoorbeeld, in zijn maritieme versie bereidden wij ons voor op de Kraken, een storm of een verdwaalde witte walvis die de boot zou vernielen, daarom maakten wij kano's -en die reisden met Eskader 421 in La Montaña tot zij Vigo, Galicië, Spanje, Europa bereikten.

Wij hadden ons ook voorbereid dat we niet welkom zouden zijn, daarom zoeken wij eerst consensus voor de invasie, dat wil zeggen, het bezoek... Wel, wij zijn nog niet helemaal zeker over dat "welkom" zijn. Voor meer dan één, una, unoa, is onze aanwezigheid op zijn minst verontrustend, zo niet ronduit storend. En we begrijpen, het zou kunnen dat iemand, na een jaar of meer opgesloten te zijn geweest, het op zijn minst ongelegen vindt dat een groep inheemse mensen met Maya wortels, zo weinig als producenten en consumenten van koopwaar (electoraal en anderszins), doet alsof ze persoonlijk praten. Persoonlijk! (Weet je nog dat dit vroeger deel uitmaakte van de dagelijkse routine?) En die bovendien als belangrijkste missie heeft om naar u te luisteren, u met vragen te vervullen, nachtmerries te delen en, natuurlijk, dromen.

We stelden ons in op de slechte regeringen, aan beide kanten, die ons vertrek en aankomst konden belemmeren of verhinderen, dat is waarom sommigen van ons Zapatistas al in Europa waren... Oeps, dat had ik niet moeten schrijven, wis het maar uit. We weten al dat de Mexicaanse regering geen obstakels in de weg zal leggen. Het valt nog te bezien wat de andere Europese regeringen zeggen en doen - want Portugal en Spanje hebben zich er niet tegen verzet.

Wij stelden ons in op een mislukking van de missie, d.w.z. dat de missie een mediagebeurtenis wordt en dus vluchtig en onbeduidend is. Daarom gaan wij in de eerste plaats in op uitnodigingen van hen die willen luisteren en praten, dat wil zeggen, met elkaar in gesprek willen gaan. Want ons hoofddoel is niet massale evenementen - hoewel we die niet uitsluiten -, maar de uitwisseling van verhalen, kennis, gevoelens, evaluaties, uitdagingen, mislukkingen en successen.

Wij stelden ons in op een falen van het vliegtuig, daarom maken wij parachutes met borduurwerk in vele kleuren, zodat, in plaats van een "D-Day" in Normandië (oh, oh, betekent dat dat de luchtlanding in Frankrijk zou zijn?... eh? ... in Parijs?!), zal het een "Z-Day" zijn voor Europa beneden, en het zal dan lijken dat het uit de hemel bloemen zal regenen, alsof Ixchel, moedergodin, regenbooggodin, ons zal vergezellen en, door haar hand en met haar vlucht, een tweede front zal openen voor de invasie. En veiliger omdat nu, dankzij het Galicië van onderop, het eskader 421 een bruggenhoofd heeft weten te slaan in het land van Breogán.

We hebben ons kortom altijd voorbereiden om te falen... en om te sterven. Daarom is het leven, voor het Zapatismo een verrassing die elke dag, elk uur gevierd moet worden. En hoe kun je dat beter doen dan met dans, muziek en kunst.

-*-

In al die jaren hebben we veel dingen geleerd. Het belangrijkste is misschien wel te beseffen hoe klein we zijn. En dan heb ik het niet over gestalte en gewicht, maar over de omvang van onze inzet. Onze contacten met mensen, groepen, collectieven, bewegingen en organisaties uit verschillende delen van de wereld hebben ons een diverse, veelzijdige en complexe wereld laten zien. Dit heeft ons gesterkt in onze overtuiging dat elk voorstel van hegemonie en homogeniteit niet alleen onmogelijk is, maar bovenal misdadig.

Omdat de pogingen - niet zelden verborgen achter kartonnen nationalismen in de etalages van het electorale politieke winkelcentrum - om manieren en opvattingen op te leggen misdadig zijn omdat zij gericht zijn op de uitroeiing van verschillen van allerlei aard.

De ander is de vijand: het verschil van geslacht, ras, seksuele of aseksuele identiteit, taal, huidskleur, cultuur, geloofsovertuiging of niet-geloof, wereldopvatting, lichaamsbouw, schoonheidsstereotype, geschiedenis. Rekening houdend met alle werelden die er in de wereld bestaan, zijn er praktisch evenveel vijanden, werkelijke of potentiële, als er mensen zijn.

En we zouden kunnen zeggen dat bijna elke bevestiging van identiteit een oorlogsverklaring is aan wat anders is. Ik zei "bijna," en aan dat "bijna" klampen we ons vast als de Zapatistas die we zijn.

-*-

In onze gewoonten, op onze kalenders en in onze geografie zijn wij tot de conclusie gekomen dat het altijd mogelijk is dat de nachtmerrie erger wordt. De pandemie van het zogenaamde "Coronavirus" is niet de apocalyps. Het is slechts het voorspel. Wilden de media en de sociale netwerken ons vroeger geruststellen door ons te "informeren" over het wegvagen van een gletsjer, een aardbeving, een tsunami, een oorlog in een afgelegen deel van de planeet, de moord op weer een inheemse door paramilitairen, een nieuwe agressie tegen Palestina of het Mapuche-volk, de brutaliteit van de regering in Colombia en Nicaragua, beelden van migrantenkampen die afkomstig zijn van een andere plaats, een ander continent, een andere wereld, en ons er aldus van te overtuigen dat dit "ergens anders gebeurt", heeft de pandemie aangetoond dat de wereld maar een kleine, egoïstische, dwaze en kwetsbare parochie kan zijn. De verschillende nationale regeringen zijn de bendes die doen alsof ze, met "legaal" geweld, een straat of een buurt controleren, maar de "capo" die alles controleert is het kapitaal.

Hoe dan ook, er komen ergere dingen aan. Maar dat wist je al, nietwaar? En zo niet, dan wordt het tijd dat je erachter komt. Omdat zij u er niet alleen van proberen te overtuigen dat het verdriet en de tegenspoed altijd die van iemand anders zullen zijn (totdat zij ophouden zo te zijn en met u aan tafel zitten, uw slaap verstoren en u zonder tranen achterlaten), maar u ook vertellen dat de beste manier om deze bedreigingen het hoofd te bieden individueel is.

Dat het kwaad vermeden kan worden door zich ervan te distantiëren, door een eigen waterdichte wereld op te bouwen, en die steeds smaller te maken tot er alleen nog plaats is voor "ik, ik, ik, ik". En daarvoor, wel, bieden zij hem "vijanden" aan, altijd met een zwakke flank en die men kan verslaan door, ziet u, dit artikel te verwerven dat, kijk eens wat een toeval, voor deze unieke gelegenheid, wij in de aanbieding hebben en die u kunt verwerven en aan de deur van uw bunker ontvangen binnen enkele uren, dagen... of weken, omdat de machine heeft ontdekt, o verrassing, dat het loon ook afhangt van de circulatie van goederen, en dat, als dat proces stopt of vertraagt, het beest eronder lijdt... dus zijn distributie en levering ook handel.

Maar, omdat we nu eenmaal Zapatistas zijn, hebben we bestudeerd en geanalyseerd. En wij willen de conclusies waartoe wij zijn gekomen, ter discussie stellen aan wetenschappers, kunstenaars, filosofen en kritische analisten uit de hele wereld.

Maar niet alleen, ook en vooral met hen die in hun dagelijkse strijd de komende tegenspoed hebben geleden en voorzien. Want wat de sociale vraagstukken betreft, hebben wij veel waardering voor de analyse en de beoordeling van hen die hun leven op het spel zetten in de strijd tegen de machine, en staan wij sceptisch tegenover hen die, van buitenaf gezien, hun mening geven, beoordelen, adviseren, oordelen en veroordelen of vrijspreken.

Maar, let wel, wij zijn van mening dat deze "buitenstaander"-kritische blik noodzakelijk en van vitaal belang is, omdat zij ons in staat stelt dingen te zien die in het heetst van de strijd niet worden gezien en, let wel, kennis verschaft over de genealogie van het beest, zijn transformaties en zijn werking.

Kortom, wij willen praten en vooral luisteren naar wie daartoe in staat is. En het kan ons niet schelen wat hun kleur, grootte, ras, geslacht, godsdienst, politieke strijdbaarheid of ideologische stommiteit is, als ze maar samenvallen in het genoemde portret van de moordmachine.

Want ja, als iemand, wanneer wij over de misdadiger spreken, deze vereenzelvigt met het noodlot, pech, "de natuurlijke orde der dingen", goddelijke toorn, luiheid of achteloosheid, dan hebben wij er geen belang bij om ernaar te luisteren of erover te praten. Om deze verklaringen te kennen, volstaat het naar soaps te kijken en naar sociale media te gaan op zoek naar bevestiging.

Dat wil zeggen, wij denken dat we hebben vastgesteld wie de crimineel is, wat zijn modus operandi is en de misdaad zelf. Deze 3 kenmerken zijn samengesmolten in een systeem, dat wil zeggen in een manier van omgaan met de mensheid en de natuur: het kapitalisme.

Wij weten dat het een misdaad in ontwikkeling is en dat de verwezenlijking ervan rampzalig zal zijn voor de hele wereld. Maar dat is niet de conclusie die wij willen bevestigen, nee.

-*-

Want het blijkt dat we, ook door te bestuderen en te analyseren, iets hebben ontdekt dat al dan niet belangrijk is. Dat hangt ervan af.

Ervan uitgaande dat deze planeet zal worden vernietigd, althans zoals wij tot dusverre hebben waargenomen, hebben wij de mogelijke opties onderzocht.

Dat wil zeggen, het schip zinkt en daarboven zeggen ze dat er niets aan de hand is, dat het voorbij zal gaan. Ja, zoals toen de tanker Prestige schipbreuk leed voor de Europese kusten (2002) - Galicië was getuige en eerste slachtoffer, en het bedrijfsleven en de overheid zeiden dat er slechts een paar stroompjes brandstof waren weggelekt. De ramp werd niet betaald door de baas, noch door zijn opzichters en voormannen. Het is betaald, en wordt nog steeds betaald, door de mensen die leven van de visserij langs die kusten. Zij en hun nakomelingen.

En met "schip" bedoelen we de planeet die gehomogeniseerd en overheerst wordt door een systeem: het kapitalisme. Natuurlijk kunnen zij zeggen dat "dat niet ons schip is", maar het zinken in koers is niet alleen van een systeem, maar van de hele wereld, compleet, totaal, tot in de meest afgelegen en geïsoleerde uithoek, en niet alleen dat van zijn machtscentra.

-*-

Wij begrijpen dat iemand denkt, en daar ook naar handelt, dat het nog mogelijk is om de boot te repareren, op te lappen, hier en daar een beetje te verven, om de boot op te knappen. Om het met alle mogelijke middelen overeind te houden, zelfs door het verzinsel te verkopen dat megaprojecten mogelijk zijn die niet alleen geen hele dorpen verwoesten, maar ook de natuur niet aantasten.

Dat er mensen zijn die denken dat het volstaat om zeer vastberaden te zijn en veel moeite te doen voor de aankleding (althans tot de verkiezingen voorbij zijn). En die geloven dat beloften en geld, politieke programma's en geld, goede bedoelingen en geld, vlaggen en geld, fanatisme en geld het beste antwoord zijn op de eisen van "Nunca mais" - herhaald in elke uithoek van de planeet. Laten zij maar heilig geloven dat de problemen van de wereld kunnen worden herleid tot een gebrek aan geld.

En geld heeft wegen nodig, grote beschavingsprojecten, hotels, winkelcentra, fabrieken, banken, arbeiders, consumenten,... politie en legers.

De zogenaamde "plattelandsgemeenschappen" worden geclassificeerd als "onontwikkeld" of "achtergebleven" omdat er geen of nauwelijks geld, d.w.z. goederen, circuleren.

Het doet er niet toe dat bijvoorbeeld het percentage vrouwenmoorden en gendergeweld er lager ligt dan in de steden. De resultaten van de regering worden afgemeten aan het aantal verwoeste gebieden dat dankzij de wederopbouw van dat gebied weer is bevolkt door producenten en consumenten van goederen. Waar eens een maisveld was, een bron, een bos, zijn nu hotels, winkelcentra, fabrieken, thermo-elektrische centrales, ... gendergeweld, vervolging van andersdenkenden, drugshandel, kindermoord, mensenhandel, uitbuiting, racisme, discriminatie. In het kort: b-e-s-c-h-a-v-i-n-g.

Hun idee is dat de boerenbevolking omgevormd wordt tot de bediendes van deze "verstedelijking".  Zij zullen blijven wonen, werken en consumeren in hun woonplaats, maar de eigenaar van hun hele omgeving is een industrieel-commercieel-financieel-militair conglomeraat waarvan het hoofdkwartier zich in cyberspace bevindt en voor wie dat veroverde gebied slechts een punt op de kaart is, een percentage van de winst, een handelsartikel. En het werkelijke resultaat zal zijn dat de autochtone bevolking zal moeten migreren, omdat het kapitaal zal komen met zijn eigen "gekwalificeerde" werknemers. De oorspronkelijke bevolking zal tuinen moeten besproeien en parkeerterreinen, winkels en zwembaden schoonmaken op de plaats waar vroeger velden, bossen, kusten, lagunes, rivieren en bronnen waren.

Wat verborgen blijft is dat achter de uitbreidingen ("veroveringsoorlogen") van staten - of ze nu intern zijn ("meer mensen opnemen in de moderniteit"), of extern met verschillende alibi's (zoals die van de Israëlische regering in haar oorlog tegen Palestina) - een gemeenschappelijke logica schuilgaat: de verovering van een gebied door koopwaar, dat wil zeggen door geld, dat wil zeggen door kapitaal.

Maar wij begrijpen dat deze mensen, om de kassier te worden die de betalingen en inningen beheert die de machine leven geven, electorale politieke partijen vormen, fronten - breed of smal - om de toegang tot de regering te betwisten, allianties en "strategische" breuken, en alle nuances waarin inspanningen en levens worden verweven, die, achter kleine successen, grote mislukkingen verbergen. Een kleine wet hier, een officiële dialoog hier, een journalistiek berichtje daar, een tweet hier, een like daar, en toch, om een voorbeeld te geven van een wereldwijde misdaad in wording: moorden op vrouwen nemen toe. Intussen gaat links op en neer, rechts op en neer, het midden op en neer. Zoals de onvergetelijke Marisol uit Malaga zong, "het leven is een tombola": iedereen (bovenaan) wint, iedereen (onderop) verliest.

Maar "beschaving" is slechts een flinterdun alibi voor brute vernietiging.  Het gif blijft stromen (niet langer van de Prestige - of niet alleen van dat schip), en het hele systeem lijkt bereid te zijn om elke uithoek van de planeet te vergiftigen, omdat vernietiging en dood meer winst opleveren dan het stoppen van de machine.

Wij zijn er zeker van dat u meer en meer voorbeelden zult kunnen toevoegen. Monsters van een irrationele en toch agerende nachtmerrie.

-*-

Daarom hebben wij ons gedurende enkele decennia geconcentreerd op het zoeken naar alternatieven. De bouw van vlotten, kano's, boten en zelfs grotere vaartuigen (de 6e (Sexta, verklaring en structuur van de Zapatistas, vert https://enlacezapatista.ezln.org.mx/sdsl-en/) als een onwaarschijnlijke ark), hebben een welbepaalde horizon. Ergens zal het ooit nodig zijn om van boord te gaan.

We hebben gelezen en doen dat nog steeds. We hebben onderzocht en blijven dat doen. We analyseren toen en nu. Wij openen ons hart en onze ogen, niet voor de ideologieën die nu of vroeger hip waren, maar voor de wetenschappen, de kunsten en onze geschiedenis als oorspronkelijke volkeren. En met deze kennis en hulpmiddelen hebben wij ontdekt dat er in dit zonnestelsel een planeet is die bewoonbaar zou kunnen zijn: de derde planeet van het zonnestelsel, die tot nu toe in de school- en wetenschapsboeken voorkomt onder de naam "Aarde". Voor verdere referentie, het is tussen Venus en Mars. Dat wil zeggen, volgens bepaalde culturen, die ligt tussen liefde en oorlog.

Het probleem is dat die planeet al een puinhoop vol echte nachtmerries en tastbare gruwelen is. Weinig staat er nog overeind. Zelfs de lijkwade die de catastrofe verbergt is aan het scheuren. Dus, hoe zal ik het zeggen, het gaat er niet om die wereld te veroveren en te genieten van de genoegens van de overwinnaar. Het is ingewikkelder en vereist, ja, een wereldwijde inspanning: het moet allemaal overnieuw worden gemaakt.

-*-

 

Welnu, volgens de grote Hollywood-filmproducties is de uitweg uit de wereldcatastrofe (altijd iets van buitenaf -aliens, meteoren, onverklaarbare pandemieën, zombies die lijken op kandidaten voor een of ander openbaar ambt-), het product van een unie van alle regeringen van de wereld (onder leiding van de gringos)? of, erger nog, de regering van de VS gesynthetiseerd in een individu (omdat de machine al geleerd heeft dat de farce inclusief moet zijn), die misschien de politiek correcte ras- en geslachtskenmerken heeft, maar op zijn borst het merkteken van de Hydra draagt.

Maar, ver van deze ficties, toont de realiteit ons dat alles business is: het systeem produceert vernietiging en verkoopt je tickets om eraan te ontsnappen... naar de ruimte. En zeker, in de kantoren van de grote bedrijven, zijn er briljante projecten van interstellaire kolonisatie... met het privé-eigendom van de productiemiddelen inbegrepen. Met andere woorden, het systeem wordt in zijn geheel verplaatst naar een andere planeet. Met “all included” wordt gedoeld op degenen die werken, degenen die leven van degenen die werken en hun relatie van uitbuiting.

-*-

Maar soms kijken ze niet alleen naar de ruimte. Groen" kapitalisme streeft naar "beschermde" zones op de planeet. Ecologische bubbels waar het beest kan schuilen terwijl de planeet geneest van de beten (wat slechts een paar miljoen jaar zou duren).

Wanneer de machine spreekt over "een nieuwe wereld" of "humanisering van de planeet", denkt zij aan gebieden om te veroveren, te ontvolken en te vernietigen, en vervolgens opnieuw te bevolken en op te bouwen met dezelfde logica die de hele wereld nu voor de afgrond plaatst, altijd klaar om de stap voorwaarts te zetten die de vooruitgang vereist.

U denkt misschien dat het onmogelijk is dat iemand zo stom is om het huis te vernielen waar hij in woont. "De kikker drinkt niet al het water in de plas die hij bewoont," zegt een spreekwoord van het inheemse Sioux-volk. Maar als je probeert rationele logica toe te passen op de werking van de machine, zul je het niet begrijpen (nou, de machine ook niet). Morele en ethische beoordelingen hebben geen nut. De logica van het beest is winst. Nu vraagt u zich natuurlijk af hoe het mogelijk is dat een irrationele, immorele en domme machine het lot van een hele planeet regeert. Ah, (zucht), dat zit in zijn genealogie, in zijn eigen essentie.

Maar, afgezien van de onmogelijke oefening om het irrationele met rationaliteit te begieten, zult u tot de conclusie komen dat het noodzakelijk is dit monsterlijke te vernietigen, dat niet duivels is. Helaas, het is menselijk.

En natuurlijk studeer je, lees je, confronteer je, analyseer je en ontdek je dat er geweldige voorstellen zijn om verder te komen. Van degenen die scheren en make-up aanbieden, tot degenen die morele en logische lessen voor het beest aanbevelen, langs nieuwe of oude systemen.

Ja, we begrijpen u, het leven is klote en het is altijd mogelijk om je toevlucht te nemen tot dat cynisme dat zo wordt overschat in sociale media. Zoals wijlen SupMarcos placht te zeggen: "het slechte is niet dat het leven klote is, maar dat ze je dwingen het te eten en toch verwachten dat je er dankbaar voor bent".

Maar stel dat je wel weet dat het leven inderdaad klote is, maar dat je reactie niet is om je in jezelf terug te trekken (of in je "wereld", afhankelijk van het aantal "volgers" op de sociale media dat je hebt). En dan besluit je om, met geloof, hoop en naastenliefde, een van de opties te omarmen die je worden voorgelegd. En je kiest de beste, de grootste, de meest succesvolle, de beroemdste, degene die wint... of degene die dicht bij je staat.

Grote projecten van nieuwe en oude politieke systemen. Onmogelijke vertragingen van de klok van de geschiedenis.Patriottische nationalismen. Gedeelde toekomsten doordat die-en-die optie de macht grijpt en erin blijft tot alles is opgelost. Lekt uw kraan, stem op die. Te veel lawaai in de buurt, stem op die. Zijn de kosten van vervoer, voedsel, medicijnen, energie, scholen, kleding, vermaak, cultuur gestegen, bent u bang voor migratie, stoort het u dat mensen met een donkere huidskleur, een ander geloof, onbegrijpelijke talen, verschillende hoogten en huidskleuren u lastig vallen, stem op...?

Er zijn er zelfs die niet van mening verschillen over het doel, maar wel over de methode. En dan herhalen ze boven wat ze beneden bekritiseerden. Met walgelijk gegoochel en gekibbel over geopolitieke strategieën wordt steun verleend aan hen die misdaad en domheid alleen maar herhalen. Er wordt geëist dat de volkeren de onderdrukking verdragen ten bate van de "correlatie van de internationale krachten en de opkomst van links in het gebied". Maar Nicaragua is niet Ortega-Murillo en het zal niet lang duren voordat het beest dat begrijpt.

Bij al deze grote aanbiedingen van oplossingen in de dodelijke supermarkt van het systeem, wordt vaak niet gezegd dat zij het brutaal opleggen van een hegemonie zijn, en een decreet van vervolging en dood aan wat niet homogeen is met de winnaar.

Regeringen regeren voor hun volgelingen, nooit voor hen die dat niet zijn. De sterren van de sociale netwerken voeden hun volgelingen, zelfs als dat ten koste gaat van de intelligentie en schaamte. En "politieke correctie" betekent dat de eer geslikt wordt, om vervolgens diegenen te verslinden die adviseren om af te treden "om de belangrijkste vijand niet te bevoordelen".

-*-

Is Zapatismo een Groot Antwoord, nog zo’n antwoord, op de wereldproblemen?

Nee. Zapatismo is een hoop vragen. En de kleinste is misschien wel de meest verontrustende: Hoe zit het met jou?

Stelt het Zapatismo tegenover de kapitalistische catastrofe een oud-nieuw idyllisch sociaal systeem voor, en daarmee een herhaling van de opleggingen van hegemonieën en homogeniteiten die nu "goed" zijn?

Nee. Ons denken is even klein als wij: het zijn de inspanningen van ieder mens, in zijn geografie, volgens zijn kalender en zijn manier van doen, die het misschien mogelijk zullen maken de misdadiger te liquideren, en tegelijkertijd alles opnieuw te maken. En alles is alles.

Ieder zal, volgens zijn eigen kalender, zijn eigen geografie, zijn eigen weg, zijn pad moeten banen. En net als wij, de Zapatisten, zal die struikelen en opstaan, en wat er opbouwd wordt zal de naam hebben die het wil hebben. En het zal alleen anders en beter zijn dan wat wij vroeger hebben geleden en wat wij nu lijden, als het de ander erkent en respecteert, als het afziet van het opleggen van zijn denken aan wat anders is, en als het eindelijk beseft dat er vele werelden zijn en dat hun rijkdom wordt geboren en schittert in hun verschil.

Of het mogelijk is? We weten het niet. Maar wat we wel weten is dat we voor het Leven zullen moeten vechten, om er achter te komen.

-*-

Dus, wat gaan we doen in deze Reis voor het Leven als we niet streven naar het dicteren van paden, routes, bestemmingen? Wat als we niet op zoek zijn naar aanhangers, stemmen, sympathieën? Wat als we niet gaan oordelen en veroordelen of vergeven? Wat als we niet oproepen tot fanatisme voor een nieuw-oude geloofsbelijdenis? Wat als we niet proberen de geschiedenis in te gaan en een niche te bezetten in het schimmige pantheon van het politieke spectrum?

Welnu, om eerlijk te zijn tegen jullie als Zapatistas: wij gaan onze analyse en conclusies niet alleen confronteren met de anderen die strijden en kritisch denken.

We gaan de ander bedanken voor zijn bestaan. Om de lessen te bedanken die hun rebellie en hun verzet ons hebben gegeven. Om de beloofde bloem te bezorgen. Omhels de ander en zeg hem in zijn oor dat hij/zij/anders niet alleen is. Om haar in te fluisteren dat het het verzet waard is, de strijd, de pijn voor hen die er niet meer zijn, de woede dat de misdadiger ongestraft blijft, de droom van een wereld die niet volmaakt is, maar wel beter: een wereld zonder angst.

En ook, en vooral, gaan we op zoek naar medeplichtigheden... voor het leven.

SupGaleano.
Juni 2021, Planeet Arde.