Amerikaanse solidariteitsactivisten 1979-1990. De recente golf van arrestaties in Nicaragua, gericht tegen vijf presidentskandidaten van de oppositie, verscheidene voormalige Sandinistische leiders op hoog niveau, feministen, journalisten en anderen, is een verraad aan elke droom die wij hadden die in de jaren tachtig in het Sandinistische Nicaragua leefden en werkten.

(Door Margaret Randall (*) Oorspronkelijk verschenen op Havana Times, vertaling globalinfo.nl (die wel een paar donateurs kan gebruiken)

Ik had toen nooit gedacht dat ik een open brief zou ondertekenen waarin ik de autoritaire wending zou veroordelen die de regering van president Daniel Ortega en zijn vrouw, vice-president Rosario Murillo, heeft genomen. Maar de toenemende repressie heeft mij ertoe aangezet mij aan te sluiten bij meer dan 500 activisten uit de VS die naar Nicaragua reisden, er werkten en er woonden, waaronder een handvol grootheden zoals romanschrijfster Alice Walker, klokkenluider Daniel Ellsberg en professor Noam Chomsky, om me uit te spreken. Wat we allemaal gemeen hebben is dat we naar Nicaragua zijn gegaan als gezondheidswerkers, leraren, kunstenaars en vrijwilligers om een bescheiden aandeel te hebben in wat voelde als een uniek moment in de geschiedenis, terwijl we tegelijkertijd luid protesteerden tegen de door de VS geleide oorlog in de jaren '80.

Ik ging in 1979 naar Nicaragua, na acht jaar in Mexico en elf jaar in Cuba geleefd te hebben, als iemand die toegewijd was aan rechtvaardigheid en democratie en die zich verzette tegen de pogingen van mijn eigen regering om een volksrevolutie omver te werpen. Ik, en vele anderen van over de hele wereld, droegen bij wat we konden aan de droom waarvoor zoveel Nicaraguanen stierven. Vier jaar lang documenteerde ik in verschillende boeken de creativiteit, de chaos en de wilde hoop die de pas gewonnen revolutie had gewekt.

Vandaag de dag is het duo Ortega-Murillo zo machtswellustig en wreed dat wij - als deel van een Amerikaanse gemeenschap die ooit actief de Sandinistische regering steunde - vonden dat wij hen in onze open brief het hoofd moesten bieden. Er bestaat een overvloedige documentatie over de vele manieren waarop zij zich de macht hebben toegeëigend, iedereen die zich tegen hen verzet hebben ontvoerd, gevangen genomen en gemarteld, en demonstranten in het algemeen hebben onderdrukt.

Terwijl ze beweren te spreken voor de armen en rechtelozen, hebben zij miljoenen aan buitenlandse hulp, voornamelijk uit Venezuela, doorgesluisd voor zichzelf en hun kinderen. Ze hebben deals gesloten met ultrarechtse leiders en zakenlieden, terwijl ze kameraden uit de tijd van de revolutie gevangenzetten, zoals voormalig minister van Volksgezondheid Dora Maria Tellez, voormalig onderminister van Buitenlandse Zaken Victor Hugo Tinoco en zelfs Hugo Torrez, een voormalig guerrillaleider die zo'n veertig jaar geleden Ortega's vrijlating uit een Somoza-gevangenis voor elkaar kreeg.

Zoals we in de loop der jaren hebben ontdekt, zijn de perversiteit en wreedheid van het regerende echtpaar niet nieuw. Ortega misbruikte zijn stiefdochter, Zoilamérica, seksueel gedurende 19 jaar, vanaf haar elfde. Hij kleineerde haar verder door haar te vertellen dat het haar "revolutionaire plicht" was om zich aan zijn wil te onderwerpen.

Toen zijn stiefdochter hem aanklaagde, koos Murillo de kant van haar man en liet daarbij haar dochter in de steek. Murillo's jaloezie op dichter en voormalig minister van Cultuur Ernesto Cardenal is bekend bij degenen, zoals ik, die met haar hebben samengewerkt. De quasi-wettelijke aanval van het duo op Cardenal in de jaren voor de dood van de dichter was duidelijk het resultaat van haar vendetta.

Er zijn mensen die wat zij "huiselijke aangelegenheden" noemen niet graag vermengen met openbare politiek. Ik zeg dat ze onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Er zijn anderen die in de jaren '80 deel uitmaakten van de Amerikaanse solidariteitsbeweging en die het regime Ortega-Murillo nog steeds niet graag veroordelen als een dictatuur, met het argument dat zij een paar goede sociale programma's hebben uitgevoerd sinds zij de regering hebben overgenomen en dat de weerstand van de Amerikaanse regering tegen het regime zelf een reden is waarom zij het zouden moeten steunen.

Onze brief aan de Nicaraguaanse regering roept het regime op om:

*) De meer dan 130 politieke gevangenen vrij te laten, waaronder de voorkandidaten, leden van de oppositie, en historische leiders van de Sandinistische revolutie.

*) De draconische nationale veiligheidswet op grond waarvan deze personen werden gearresteerd, in te trekken en ongeldig te verklaren.

*) Onderhandelingen over electorale hervormingen die zullen zorgen voor vrije en eerlijke verkiezingen waaraan de thans vastzittende presidentskandidaten kunnen deelnemen en die internationaal worden waargenomen.

De brief van de VS is slechts een van de vele met soortgelijke eisen. Academici, feministen en activisten uit Europa, Canada, Latijns-Amerika en overal elders spreken zich uit tegen deze nieuwe golf van repressie in Nicaragua.

Zoals we duidelijk hebben gezien, hebben de protesten van 2018 aangetoond dat een breed spectrum van Nicaraguanen hun regering niet langer steunt, vooral de jongeren van het land. Dit was geen door de VS geïnspireerde samenzwering. Nicaraguanen dachten en denken nog steeds zelf na.

De kleinkinderen van de Sandinistische generatie hebben geen herinneringen uit de eerste hand aan de revolutie, maar kennen wel het verraad in de nasleep ervan. Zij maken deel uit van een wereldwijde generatie die geconfronteerd wordt met autoritarisme, politiegeweld, huiselijk geweld en de verwoestende gevolgen van klimaatverandering. Het is tijd om plaats te maken voor deze nieuwe generatie Nicaraguanen om de toekomst van het land te bepalen.

Nicaraguanen zijn taai - ze hebben dictaturen, revoluties, contrarevoluties, invasies van de Amerikaanse marine, aardbevingen, vulkanen, orkanen en nog veel meer doorstaan. Niemand weet beter dan Daniel Ortega en Rosario Murillo dat repressie niet eeuwig zonder weerwoord kan blijven.

*Margaret Randall, auteur van "Sandino's Daughters" en "Sandino's Daughters Revisited", één van de meer dan 500 ondertekenaars van de Open Brief aan de Nicaraguaanse regering van de Amerikaanse solidariteitswerkers 1979-1990.