foto: http://www.flickr.com/people/thechairman/

Het akkoord over het tegengaan van klimaatverandering dat ternauwernood op Bali afgesloten werd, wordt over het algemeen met veel scepsis ontvangen. In veel commerciële media wordt geanalyseerd dat er geen concrete maatregelen afgesproken zijn en dat het enige positieve is dat de VS eindelijk besloten heeft mee te doen.


Veel ngo's zijn feller. Greenpeace noemt het 'ondermaats' en milieudefensie heeft 'gemengde gevoelens' .

(Volgens de Telegraaf zijn de 'milieufreaks' de grootste vervuilers. Volgens Greenpeace worden die woorden overigens gedrukt op Canadees oerboshout)

Milieujournalist Monbiot verklaart in The Guardian dat het Bali-verdrag 'nog slechter dan Kyoto' is. Opmerkelijk is ook dat hij refereert aan de rol die Al Gore had toen die in de Amerikaanse regering zat.

Een duidelijke verklaring komt van een aantal organisaties die voornamelijk afkomstig zijn uit Derde Wereldlanden. Zij vinden dat er nog wel meer mist in de afspraken: rechtvaardigheid! Een integrale vertaling:

Wat mist er bij de klimaatbesprekingen? Rechtvaardigheid!

Bali, Indonesia 14 december 2007- Mensen van sociale organisaties en bewegingen uit de hele wereld hebben de strijd voor sociale, ecologische en gender-rechtvaardigheid binnen de onderhandelingszalen en op de straten gebracht tijdens de VN Klimaattop in Bali (1)

Binnen en buiten het conferentiecentrum hebben activisten geëist dat er alternatief beleid en praktijk komt om het leven en het milieu te beschermen.

Met tientallen nevenevenementen, rapporten, geïmproviseerde protesten en persconferenties is de aandacht gevestigd op de vele valse oplossingen voor klimaatverandering, zoals co2-opslag, ruil van co2 voor bossen, agrobrandstoffen, handelsliberalisering en privatisering die door regeringen, financiële instellingen en multinationale bedrijven doorgedrukt worden.

De getroffen gemeenschappen, inheemse volkeren, vrouwen en kleine boeren riepen op tot echte oplossingen voor de klimaatcrisis, oplossingen die niet op de aandacht van de wereldleiders konden rekenen. Deze echte oplossingen houden onder meer in:

*) Terugbrengen van consumptie

*) Grote overdracht van kapitaal van Noord naar Zuid op basis van de historische verantwoordelijkheid en ecologische schuld, zodat aanpassingen en matiging bekostigd kunnen worden. Dit geld kan voortkomen uit bezuiniging op militaire uitgaven, vernieuwende belastingen en schrappen van schulden.

*) Fossiele brandstoffen in de grond laten zitten en investeren in de juiste energie-efficiënte en veilige, schone en door de gemeenschap gecontroleerde hernieuwbare energie.

*) Op rechten gegrondvest behoud van hulpbronnen die inheems grondrecht versterken en bevorderen dat bewoners controle hebben over energie, bossen, land en water.

*) Duurzame gezinslandbouw en voedselsouvereiniteit voor bewoners.

Tijdens de onderhandelingen hebben de rijke geïndustrialiseerde landen onrechtvaardige druk op de Zuidelijke regeringen gelegd om hun uitstoot te reduceren. Op hetzelfde moment hebben ze geweigerd om te voldoen aan hun eigen wettelijke en morele verplichtingen tot drastische reductie van hun emissies en steun aan ontwikkelingslanden om emissies terug te brengen en zich aan te passen aan de klimaateffecten.

Eens te meer is de meerderheid van de wereld gedwongen om te betalen voor de excessen van een minderheid.

Vergeleken met de uitkomsten van de officiële onderhandelingen, is het grootste succes van Bali het momentum dat opgebouwd is in de richting van het opbouwen van een diverse, mondiale beweging voor klimaatrechtvaardigheid.

We zullen onze strijd verder voeren, niet alleen in de onderhandelingen, maar overal waar we zijn en in de straten - Klimaatrechtvaardigheid Nu!

Noten:

1) Veel sociale bewegingen en groepen die in Bali bijeen kwamen zijn overeengekomen dat ze een coalitie zullen vormen onder de noemer Klimaatrechtvaardigheid Nu! Dit moet de uitwisseling van informatie verbeteren en de samenwerking tussen hen en met andere groepen die acties willen verhevigen voor het voorkomen van en antwoorden pp klimaatverandering. Rechtvaardigheid moet de kern vormen van de aanpak van klimaatverandering en mag daar niet aan opgeofferd worden.

Leden van de coalitie zijn onder andere: Carbon Trade Watch, Transnational

Institute; Center for Environmental Concerns; Focus on the Global South;

Freedom from Debt Coalition, Philippines; Friends of the Earth

International; Gendercc - Women for Climate Justice, Global Forest

Coalition; Global Justice Ecology Project; International Forum on

Globalization; Kalikasan-Peoples Network for the Environment

(Kalikasan-PNE); La Via Campesina; Members of the Durban Group for Climate

Justice; Oilwatch; Pacific Indigenous Peoples Environment Coalition,

Aotearoa/New Zealand; Sustainable Energy and Economy Network; The

Indigenous Environmental Network; Third World Network; WALHI/ Friends of

the Earth Indonesia; World Rainforest Movement.

------------------

Een aparte evaluatie door Walden Bello:

Bali: De dag erna

Door Walden Bello

(Bali, 16 dec.) Een dag na het dramatische einde van de klimaatonderhandelingen op Bali vragen velen zich af of deze uitkomst nu de best haalbare was.

De VS is terug in het gareel gebracht, maar de prijs daarvoor was dat uit het uiteindelijke document - de zogenaamde Bali Roadmap - elke verwijzing geschrapt werd naar de noodzaak tot een terugdringing met 25 tot 40 procent van de broeikasgassen volgens het niveau van 1990 tegen het jaar 2020 om de mondiale temperatuursstijging te beperken tot 2.0 a 2,4 graad celsius in de 21e eeuw.

Verwijzingen naar kwantitatieve getallen werden beperkt tot een voetnoot die lezers verwijst naar wat pagina's van het rapport van 2007 van het Intergovernmental Panel on Climate Change

(IPCC) waarin verschillende scenario's voor het stabiliseren van het klimaat uitgerekend worden. Alternatieve scenario's strekken van een stijging van de temperatuur met 2,0 tot 2,4 graad tot 4.9 a 6,1 graad. Dit deed een van de leden van een maatschappelijke organisatie opmerken dat "de Bali Roadmap een kaart is die overal naartoe lijdt."

Zou het beter geweest zijn om de VS maar in z'n sop gaar te laten kolen, waardoor de rest van de wereld een sterker verdrag had kunnen smeden met daarin ingrijpende en verplichte beperking van uitstoot van broeikasgassen voor de ontwikkelde landen? Met een nieuwe president van de VS in begin 2009 die een nieuw klimaatbeleid zou voeren, zou de VS zich gevoegd hebben bij een proces dat al gericht zou zijn op sterke bindende streefdoelen. Zoals het er nu voorstaat kunnen de onderhandelaars van de regering Bush, die immers deel uitmaakten van de Bali consensus, volgens de sceptici doorgaan met hun belemmerende tactieken om toekomstige mondiale actie af te knijpen gedurende de onderhandelingen in 2008.

Je kunt je afvragen wat er gebeurd zou zijn als Washington vastgehouden had aan zijn ideologische dogma's en had besloten om de zaal uit te lopen op het moment dat de afgevaardigde van Papua Nieuw Guinea, lucht gevend aan de collectief opgestuwde frustratie van de conferentie, zijn nieuwe historische uitdaging onder woorden bracht: "Wij vragen om uw leiderschap en we zoeken uw leiderschap. Al u niet van plan bent om te leiden, ga dan alstublieft uit onze weg." Zoals iedereen weet heeft de Amerikaanse onderhandelaar, na gehaast overleg met Washington, afstand gedaan van de gestaalde positie van de VS ten opzichte van een amendement dat India voorstelde om begrip te zoeken van de conferentie voor het afwijkende vermogen van ontwikkelingslanden om de klimaatverandering het hoofd te bieden, en verklaarde dat Washington "voort zal gaan en zich bij de consensus zal voegen".

De eenzijdige focus om Washington aan boord te houden resulteerde in de dood van harde verplichtingen die overeen gekomen waren op de vergadering , met uitzondering van de deadline voor het onderhandelend orgaan, de "Ad Hoc Working Group on Long-Term Cooperative Action under the Convention," om het werk klaar te hebben voor overname door de Conference of Parties in Kopenhagen in 2009 (COP 15).

Veel afgevaardigden stonden ook in dubio over de institutionele overeenkomsten die afgesproken waren na een week van harde onderhandelingen tussen Noord en Zuid.

.) Een Aanpassings Fonds werd ingesteld, maar werd onder beheer gesteld van de Global Environment Facility (GEF) van de door de VS overheerste Wereldbank. En de basisbedragen van de ontwikkelde landen zullen naar verwachten slechts zo'n 18,6 tot 37,2 miljoen dollar bedragen - wat ernstig onder het bedrag ligt dat nodig is om de voortdurende rampen van de klimaatverandering te bestrijden bij de kleine eilandstaten en andere plekken aan de frontlinie van klimaatverandering. Oxfam schat dat ten minste 50 miljard dollar per jaar nodig zal zijn om alle ontwikkelingslanden te helpen om zich aan te passen aan de klimaatverandering.

.) Een strategisch programma voor technologische ontwikkeling en overdracht werd ook goedgekeurd, maar wederom met verontrustende compromissen. De ontwikkelingslanden hadden aanvankelijk ingezet op een mechanisme dat als 'facility' bestemd zou worden maar moesten uiteindelijk akkoord gaan met een verwaterde variant waarbij het initiatief op aandrang van de VS als 'programma' werd bestempeld. Daar kwam bij dat dit programma ook onder het GEF werd geplaatst, zonder dat er duidelijke niveaus van financiering aangeduid werden voor een onderneming die naar verwachting honderden miljarden dollars zal gaan kosten.

.) Het REDD (Reducing Emissions from Deforestation and Degradation) initiatief dat voorgedragen werd door gastheer Indonesië en verschillende andere ontwikkelingslanden met veel oerwoud dat in snel tempo gekapt wordt, werd aangenomen. Het idee is dat de ontwikkelde wereld geld zal overmaken naar deze landen, via ontwikkelingshulp of marktmechanismen, om deze bossen te behouden als co2-opslag. Maar veel klimaatactivisten zijn bang dat inheemse gemeenschappen zullen verliezen omdat ze slachtoffer zullen worden van roofzuchtige private belangen die zich zullen opstellen om de voornaamste ontvangers van de fondsen te worden.

Toch waren velen van mening dat deze magere resultaten beter waren dan helemaal niets.

Misschien is de beste aanwijzing voor of de conferentie er goed aan heeft gedaan om zich geheel te schikken naar de wensen van de VS volgende maand te vinden in Honolulu gedurende de Major Economies Meeting. Dat is een door Washington ingestelde conferentie die aanvankelijk was gepland als ondergraving van het proces van de Verenigde Naties. De vraag die op ieders lippen ligt is: Zal de regering Bush op zijn schreden terug treden en de bijeenkomst gebruiken om een afzonderlijk proces in gang te zetten dat de Roadmap van Bali in de wielen moet rijden?

(Walden Bello is fellow van het Transnational Institute in Amsterdam, senior analyst van Focus on the Global South and professor of sociology

aan de University of the Philippines. Hij was een NGO-deelnemer aan de top van Bali).

-------------------------

Ps: steun globalinfo.nl door abonnee te worden, zodat we voort kunnen gaan met dit soort berichten in het Nederlandse te verspreiden. Meer informatie vind je hier .